Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 października 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 253/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że art. 3986 § 2 w związku z art. 3984 § 2 i art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 269, ze zm.; dalej: k.p.c.) oraz
art. 102 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.;
dalej: u.k.s.c.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Niezgodność ta polega na uniemożliwieniu wnoszącemu skargę kasacyjną usunięcia skutków dokonanej przez niego omyłki.
Skarga została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Postanowieniem z 22 lutego 2008 r. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie
skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 17 października 2007 r., którym Sąd odrzucił skargę kasacyjną
skarżącego. Postanowieniem z 30 marca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, przepisy wskazane w skardze konstytucyjnej były już przedmiotem kontroli w sprawach o sygn.
SK 40/07, SK 33/07, P 87/08. Dlatego też w odniesieniu do niniejszej skargi konstytucyjnej zastosowanie znajduje art. 39 ust.
1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK),
w myśl którego Trybunał umarza postępowanie, jeżeli wydanie orzeczenia jest zbędne lub niedopuszczalne. Trybunał Konstytucyjny
stwierdził, że w stosunku do