Postanowienie TK z dnia 11 grudnia 2015, sygn. Ts 253/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 lipca 2015 r. (data nadania) L.P. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 41 § 1 oraz art. 42 § 1 i 4 w zw. z art. 459 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk) z art. 78 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 11 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu przedmiotowej skardze konstytucyjnej ze względu na fakt, że skarżący nie spełnił podstawowego wymogu formalnego związanego z procedurą wniesienia skargi konstytucyjnej, tj. nie uzyskał ostatecznego orzeczenia opartego na zaskarżonym przepisie.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. – o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.) przez „błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżący dla wyczerpania drogi prawnej w sprawie orzeczenia o wyłączeniu sędziego prowadzącego postępowanie karne w jego sprawie obowiązany był do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w S. z kwietnia 2015 r., pomimo iż na to postanowienie (…) nie przysługiwało zażalenie w świetle art. 459 § 1 i 2 kodeksu postępowania karnego”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca