Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 września 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 253/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 5 grudnia 2016 r. (data nadania) T.W. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie, że art. 140 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.; dalej: k.c.) w zakresie, w jakim nakłada na
właściciela obowiązek korzystania z rzeczy stanowiącej jego własność w sposób odpowiadający społeczno-gospodarczemu przeznaczeniu
prawa, jest niezgodny z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 1 Konstytucji, zaś art. 98a ustawy z dnia
21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.; dalej: u.g.n.) w zakresie dopuszczalnej
ingerencji w sferę prawa własności jest niezgodny z art. 2, art. 18, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art.
64 ust. 3, art. 71 oraz art. 75 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją Burmistrza C. z dnia 21 lipca 2011
r. został zatwierdzony podział nieruchomości T.iE.W. na osiem odrębnych działek. Organ ustalił również stawkę opłaty od wzrostu
wartości nieruchomości spowodowanego podziałem w wysokości 25% różnicy wartości działki przed i po jej podziale, która to
różnica wynosiła 63 775 zł. Gdy powyższa decyzja uprawomocniła się, Burmistrz C., opierając się na art. 98a w związku z art.
146 ust. 1a i 148 ust. 1-3 u.g.n., ustalił opłatę adiacencką w wysokości 15 943,75 zł (decyzja z dnia 25 kwietnia 2012 r.,
nr […]). Skarżąca odwołała się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w B., podnosząc, że z faktu
podziału nieruchomości nie odniosła korzyści majątkowych, gdyż obdarowała powstałymi działkami swoich zstępnych, a także,
że wartość nieruchomości została zawyżona przez rzeczoznawcę majątkowego. Decyzją z dnia 9 lipca 2012 r. (nr