Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 listopada 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 254/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123; dalej: ustawa nowelizująca z 2006 r.) jest niezgodny z art. 2, art.
32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych wszczętych
przed 10 marca 2007 r. wyłączył stronom postępowania ustawowe uprawnienie do przyznania zwolnienia z opłaty podstawowej zawarte
w art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.;
dalej: u.k.s.c.) w brzmieniu nadanym mu ustawą nowelizującą z 2006 r. Skarżący wskazał, że – uchylony w czasie wnoszenia skargi
konstytucyjnej – obowiązek wnoszenia opłaty podstawowej w sprawach cywilnych wynikający z art. 14 ust. 2 i art. 100 ust. 2
u.k.s.c. nie powinien być utrzymany w obowiązującym porządku prawnym ze względu na niespójność systemową i związane z nią
daleko idące negatywne skutki społeczne. W jego ocenie było oczywiste, że zamykały one drogę do sądu określonym grupom społecznym
mającym sprawy z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniach odwoławczych. Nie do pogodzenia z ugruntowanymi
wzorcami poprawnej legislacji była także – zdaniem skarżącego – sytuacja, w której przepisy z jednej strony stanowiły o całkowitym
zwolnieniu z ponoszenia opłat sądowych, a z drugiej strony ustawodawca nakładał obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej, będącej
– jak podkreślał skarżący – niczym innym jak daniną publiczną, zaprzeczeniem zasady zwolnienia od kosztów sądowych w całości
i zawoalowaną postacią restrykcyjnego fiskalizmu. Mimo to zaskarżony przepis przewidywał utrzymanie tego obowiązku w sprawach
objętych dyspozycją art. 36 u.k.s.c. – bez możliwości zwolnienia z ponoszenia opłaty podstawowej