Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 lutego 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 254/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 września 2014 r. (data nadania) D.N. (dalej: skarżąca)
zakwestionowała zgodność art. 10 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U.55.321, ze zm.; dalej:
nowela kc z 1990 r.) z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną sformułowano w związku z następującą sprawą. 26 marca 2012 r. skarżąca i jej mąż wnieśli o stwierdzenie,
że 1 października 2007 r. nabyli przez zasiedzenie własność nieruchomości położonych w miejscowości R., oznaczonych numerami
ewidencyjnymi, dla których w Sądzie Rejonowym w B. prowadzona jest księga wieczysta o nr, oraz numerami ewidencyjnymi, dla
których w Sądzie Rejonowym w B. prowadzona jest księga wieczysta o nr. Postanowieniem z października 2013 r. Sąd Rejonowy
w B. oddalił wniosek dotyczący nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi, objętych księgą wieczystą o nr. W odniesieniu
do pozostałych nieruchomości sąd umorzył postępowanie z uwagi na cofnięcie wniosku. Na postanowienie sądu pierwszej instancji
skarżąca złożyła apelację, którą Sąd Okręgowy w L. (dalej: Sąd Okręgowy w L.) oddalił postanowieniem z maja 2014 r., doręczonym
skarżącej 16 czerwca 2014 r. Dnia 31 lipca 2014 r. skarżąca wniosła do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną.
Zdaniem skarżącej art. 10 noweli kc z 1990 r. narusza przysługujące jej prawo określone w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 32 ust.
1 Konstytucji (tj. „równe prawo do nabywania własności”), ponieważ „różnicuje (…) możliwość nabycia własności nieruchomości
w drodze zasiedzenia i czas niezbędny do tego zasiedzenia, a co