Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 255/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 429 § 1 w zw. z art. 446 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim obliguje prezesa sądu do wydania zarządzenia o
odmowie przyjęcia apelacji od wyroku sądu okręgowego sporządzonej samodzielnie przez oskarżonego, jest niezgodny z art. 45
ust. w zw. z art. 78 i art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, prowadzi to do niedozwolonego ograniczenia
prawa do instancji odwoławczej oraz nieuprawnionego różnicowania sytuacji prawnej apelujących w zależności od rangi sądu pierwszej
instancji i rodzaju postępowania sądowego.
Postanowieniem z dnia 13 października 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał stwierdził, że zarzuty skarżącego pozostają bez związku z określonym jako podstawowy przedmiot zaskarżenia art. 429
§ 1 k.p.k., wskazującym jedynie konsekwencje wniesienia apelacji przez osobę nieuprawnioną, podczas gdy zarzuty skarżącego
związane są z określonym w art. 446 § 1 k.p.k. kręgiem osób uprawnionych do samodzielnego wnoszenia apelacji od wyroku sądu
okręgowego. W konsekwencji Trybunał uznał, że brak związku zaskarżonego przepisu art. 429 § 1 k.p.k. z podniesionymi zarzutami
uniemożliwia przekazanie skargi do merytorycznego rozpoznania. Ponadto Trybunał stwierdził oczywistą bezzasadność zarzutów
skarżącego w zakresie, w jakim skarżący uznaje istnienie przymusu adwokackiego przy wnoszeniu apelacji od wyroku sądu okręgowego
za niedopuszczalne ograniczenie prawa do sądu i pozbawienie go prawa do wniesienia apelacji. W tym zakresie Trybunał zważył,
że w niniejszej sprawie apelację od wyroku sądu pierwszej instancji złożyli zarówno skarżący, jak i działający w jego imieniu
adwokat, zaś apelacja wniesiona w imieniu skarżącego przez jego adwokata została przyjęta do merytorycznego rozpoznania. Ponadto,
uznając oczywistą bezzasadność zarzutów skarżącego w zakresie art. 45 ust. 1 i art.