Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 255/16 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu oraz wniesionej do Trybunału
Konstytucyjnego 2 grudnia 2016 r. (data nadania), Sp. z o.o. z siedzibą w T. zarzuciła niezgodność: po pierwsze – art. 394
§ 1 w związku z art. 357 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822,
ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 78 Konstytucji; po drugie – art. 1173 w związku z art. 118 § 1 i 5 k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 78 oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej: art. 394 § 1 w związku z art. 357 § 1 k.p.c. „w zakresie, w jakim reguluje tryb zaskarżania orzeczeń i
ich uzasadnienia (…) jest sprzeczny z prawem do sądu rozumianym jako możliwość żądania od sądu rozpoznania sprawy co do istoty
i godzi w zasadę dwuinstancyjności postępowania i prawa każdej ze stron do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji”,
zaś art. 1173 w związku z art. 118 § 1 i 5 k.p.c. „w zakresie, w jakim reguluje tryb ustanawiania pełnomocnika z urzędu i rozstrzyga o
dopuszczalności złożenia przez pełnomocnika z urzędu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi konstytucyjnej (…) doprowadza
do braku równości wobec prawa i stoi w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości
społecznej, uniemożliwiając dochodzenie naruszeń praw i wolności przed sądem”.
2. Postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, stwierdziwszy, że jej
wniesienie nastąpiło po upływie terminu, o którym mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji
i trybie postępowania przed Trybunałem