Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lutego 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 257/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Marka Jarockiego z 18 października 2006 r., uzupełnionej pismem procesowym z 9 stycznia 2007 r. wniesiono
o stwierdzenie niezgodności art. 4 ust. 1 dekretu Rady Ministrów z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków,
biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445, ze zm.) z art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że przepis art. 4 ust. 1 dekretu Rady Ministrów z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków,
biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445, ze zm.; dalej: dekret) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji,
ponieważ różnicuje w sposób nieuzasadniony kwestię zwrotu kosztów dojazdu świadkom ze względu na przedmiot postępowania. Skarżący
wskazał, że świadek w postępowaniu karnym lub cywilnym może ponieść koszty w przeświadczeniu, że otrzyma ich zwrot, tymczasem
jednak w postępowaniu karnym otrzyma jedynie zwrot części kosztów, podczas gdy w postępowaniu cywilnym zwrot może nastąpić
w pełnej wysokości.
Postanowieniem z 16 kwietnia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
wskazał, że kwestia zgodności zaskarżonego przepisu art. 4 ust. 1 dekretu z art. 64 ust. 2 Konstytucji była już przedmiotem
rozpoznania skargi konstytucyjnej skarżącego Marka Jarockiego. Postanowieniem z 8 marca 2005 r. (Ts 6/05, OTK ZU nr 2/B/2006,
poz. 89) Trybunał odmówił nadania biegu tak sformułowanej skardze konstytucyjnej, zaś postanowieniem z 5 kwietnia 2006 r.
(Ts 6/05, OTK ZU nr 2/B/2006, poz. 90) Trybunał podtrzymał stanowisko zajęte w postanowieniu z 8 marca 2005 r., oddalając
zażalenie skarżącego. Także w niniejszej sprawie, wobec podniesienia przez skarżącego ponownie tych samych zarzutów, kierowanych
w stosunku do tych samych, co zakwestionowane uprzednio przepisy, Trybunał podtrzymał stanowisko o ich oczywistej bezzasadności.
W szczególności wskazał, że zaskarżony art. 4 ust.