Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 września 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 257/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 września 2013 r. E.S. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność art. 172 w zw. z art. 176 § 1 w zw. z art. 232 § 1 i w zw. z art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks
cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 2 i w zw. z art. 32, art. 64 ust. 1
i 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 6 maja 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu oczywistej
bezzasadności zarzutów w niej postawionych (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
[Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK]). Trybunał stwierdził bowiem, że Konstytucja nie gwarantuje konstytucyjnych
uprawnień osobom znajdującym się w sytuacji faktycznej prowadzącej do zasiedzenia, a zaskarżone przepisy Kodeksu cywilnego
mają charakter materialnoprawny i nie można ich wiązać z naruszeniem prawa do rzetelnej procedury sądowej. Trybunał podkreślił
również, że w sprawie skarżącej art. 2 i art. 32 Konstytucji nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli konstytucyjnej.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca podniosła, że przedmiotem skargi nie jest ochrona posiadania, lecz „ochrona sposobu
nabycia prawa własności poprzez wprowadzenie (bez wyraźnej normy ustawowej) ograniczenia w możliwości zasiedzenia nieruchomości
Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego”. Skarżąca podkreśliła, że sądy odmówiły stwierdzenia, iż jest ona właścicielem
nieruchomości, z powodu ustanowienia użytkowania wieczystego, o czym skarżąca w ogóle nie wiedziała. Ponadto – w przekonaniu
skarżącej – art. 2 i art. 32 Konstytucji mogą, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, być samodzielnymi wzorcami kontroli w postępowaniu
zainicjowanym wniesieniem