Postanowienie TK z dnia 18 marca 2015, sygn. Ts 257/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 września 2014 r. Gmina Miejska w K. (dalej: skarżąca gmina) zakwestionowała zgodność art. 90 ust. 2b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.; dalej: ustawa o systemie oświaty) – „w zakresie, w jakim w sprawie ustalania wysokości dotacji dla niepublicznego przedszkola przepis ten nakazuje ujmować wydatki bieżące przedszkoli publicznych finansowane wpłatami rodziców na wyżywienie dzieci oraz zajęcia przekraczające realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kwoty subwencji otrzymywanych na dzieci niepełnosprawne uczęszczające do przeszkoli publicznych, do podstawy obliczania dotacji przysługującej przedszkolu niepublicznemu” – z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 oraz art. 70 ust. 4 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Nakazem zapłaty z lipca 2012 r. Sąd Okręgowy w Ś. zobowiązał skarżącą gminę do zapłaty ponad 150 tys. zł tytułem zaległych dotacji na przedszkole niepubliczne. Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego od powyższego nakazu Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z stycznia 2013 r. utrzymał w mocy nakaz zapłaty w zaskarżonej części. Apelację złożoną od powyższego rozstrzygnięcia oddalił Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z maja 2013 r. W obu rozstrzygnięciach sądy wskazały, że podstawą ustalenia dotacji dla przedszkoli niepublicznych – zgodnie z literalną wykładnią zaskarżonego przepisu – powinny być wydatki zaplanowane na funkcjonowanie przedszkoli publicznych, bez pomniejszania ich o wpłaty dokonywane przez rodziców.

Od orzeczenia sądu II instancji skarżąca gmina wniosła skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, który postanowieniem z czerwca 2014 r. odmówił przyjęcia jej do rozpoznania.

Z wydaniem wskazanych rozstrzygnięć skarżąca gmina wiąże naruszenie prawa do sądu. Nie do pogodzenia z tym prawem jest dla niej sytuacja,