Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 grudnia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 258/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 30 października 2007 r. skarżący zarzucił § 13 pkt 1 rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub
w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43, ze zm.) sprzeczność z art. 32 i art. 67 Konstytucji oraz z art. 32 ust. 1
i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz.
353, ze zm.) w zw. z art. 2 Konstytucji. Niekonstytucyjności art. 32 ust. 4 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych upatruje skarżący w naruszeniu art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 w zw.
z art. 87 Konstytucji, zaś art. 194 tejże ustawy w sprzeczności z art. 2 Konstytucji.
Decyzją z 17 lipca 2003 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił skarżącemu prawa do emerytury (nr E-375067/20), wskazując
w uzasadnieniu, iż skarżący nie był objęty układem zbiorowym dziennikarzy i tym samym nie udokumentował 15 lat pracy dziennikarskiej
oraz nie osiągnął wieku 60 lat w trakcie wykonywania pracy dziennikarskiej. Wyrokiem z 2 grudnia 2004 r. Sąd Okręgowy – Sąd
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy oddalił odwołanie złożone od wskazanej powyżej decyzji (sygn. akt VII U 3415/03).
W uzasadnieniu podniesione zostało, iż obecnie objęcie układem zbiorowym pracy nie ma charakteru warunku koniecznego, którego
spełnienie każdorazowo jest wymagane dla uzyskania wnioskowanego świadczenia (tak też wyrok SN z 26 maja 1999 r., II UKN 665/98).
Apelacja wniesiona od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 10 maja 2006 r.
(sygn. akt III AUa 446/05). Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący