Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 kwietnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 258/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 września 2013 r. R.W. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności art. 616 § 1 pkt 2 oraz art. 632 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr
89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) „w zakresie, w jakim stanowią o kosztach procesu i przewidują przyznanie osobie uniewinnionej
w sprawie z oskarżenia publicznego zwrotu kosztów wynagrodzenia tylko jednego obrońcy” z art. 2 i art. 42 ust. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego ograniczenie wysokości kwoty, którą w postępowaniu karnym z oskarżenia publicznego osoba uniewinniona może
otrzymać tytułem zwrotu kosztów obrony, do równowartosci wynagrodzenia jednego obrońcy narusza zasadę sprawiedliwości społecznej
oraz prawo do obrony. Skarżący stwierdził, że w sytuacji, w której został oskarżony o poważne przestępstwa, i w związku z
tym, że w jego sprawie przedstawiono obszerny materiał dowodowy, uzasadnione było zaangażowanie przez niego kilku obrońców.
Jego zdaniem regulacja która w takim wypadku nie przewiduje możliwości uzyskania zwrotu kosztów korzystania z ich pomocy,
może stwarzać poważne przeszkody w podjęciu obrony adekwatnej do okoliczności sprawy. Powoduje również, że osoba uniewinniona
ponosi negatywne finansowe konsekwencje niesłusznego oskarżenia.
Postanowieniem z 12 lutego 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem wydania
takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Trybunał wskazał, że Konstytucja, która ustanawia
minimalny standard ochrony praw i wolności, gwarantuje oskarżonemu możliwość korzystania z pomocy profesjonalnego obrońcy
oraz wymaga, by oskarżonemu, który został uniewinniony, zapewniono zwrot kosztów korzystania z tej pomocy. Nie wymaga jednak,
by zwracano mu koszty ustanowienia większej liczby obrońców. Ponadto Trybunał przypomniał, że wywodzona z art. 2 Konstytucji
zasada sprawiedliwości społecznej nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli przepisów zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej.
Nie jest bowiem źródłem konstytucyjnych