Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 stycznia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 259/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 sierpnia 2008 r. skarżąca zarzuciła niezgodność art. 28
ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361; dalej: p.u.n.) z art.
2, art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z zaskarżonym przepisem, wniosek dłużnika o ogłoszenie
upadłości nieodpowiadający wymogom określonym w ustawie lub nienależycie opłacony zwraca się bez wzywania o uzupełnienie lub
opłacenie wniosku (ust. 1). Przepis ten stosuje się odpowiednio, jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza wierzyciel
reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego albo wierzyciel będący przedsiębiorcą (ust. 2). Skarżąca podnosi, że powyższa
regulacja stanowi – w zakresie, w jakim przewiduje zwrot wniosku wniesionego przez dłużnika – naruszenie prawa dostępu do
sądu jako samej możliwości uruchomienia procedury, a także prawa do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia poprzez zbyt rygorystyczne
ukształtowanie postępowania w przypadku wniesienia przez dłużnika wniosku obarczonego brakami. Podkreśla przy tym, że wymagania
w stosunku do dłużnika określone w art. 22 i art. 23 p.u.n. są bardzo szczegółowe, sprostanie im wymaga uzyskania wielu danych,
przestudiowania obszernej liczby dokumentów, przygotowania rozbudowanej dokumentacji często wymagającej wiedzy specjalistycznej,
np. z zakresu rachunkowości, co wiąże się z dużym nakładem czasu i pracy. W ocenie skarżącej, bezwzględny obowiązek zwrotu
wniosku w przypadku niedopełnienia ustawowych wymogów przewidzianych dla pism procesowych przez dłużnika, zwłaszcza niereprezentowanego
przez profesjonalnego pełnomocnika, jest rozwiązaniem zbyt restrykcyjnym. Dłużnik, mający obowiązek przygotowania dużej ilości
dokumentów w bardzo krótkim czasie – ustawa wymaga złożenia wniosku w terminie 2 tygodni od wystąpienia przesłanek niewypłacalności
– może popełnić błąd, a prawo wyklucza możliwość jego skorygowania lub złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżąca zwraca
uwagę na sytuacje, w których dłużnikowi nie można przypisać winy w niezłożeniu