Postanowienie TK z dnia 01 grudnia 2010, sygn. Ts 259/10

W skardze konstytucyjnej z 6 października 2010 r. adwokat Bohdan K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność całej ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984, ze zm.; dalej: ustawa o bezpośrednim wyborze) z art. 79 ust. 1 w związku z art. 30-86 i art. 164 ust. 1 i 3 w związku z art. 169 ust. 1-4 Konstytucji.

Skarżący zarzucił w szczególności, że ustawa o bezpośrednim wyborze godzi w istotę ustroju Rzeczypospolitej Polskiej oraz odbiera skarżącemu i wszystkim wyborcom prawa obywatelskie i wyborcze.

Postanowieniem z 1 grudnia 2010 r. (doręczonym skarżącemu 10 grudnia 2010 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga konstytucyjna, nie została wydana żadna decyzja organu władzy publicznej ani orzeczenie sądu legitymujące skarżącego do wystąpienia z tym nadzwyczajnym środkiem ochrony wolności lub praw.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. W piśmie procesowym z 13 grudnia 2010 r., zarzucając błędną (zawężającą) wykładnię art. 79 ust. 1 Konstytucji i „błędną wykładnię statusu władzy Trybunału Konstytucyjnego”, zaskarżył postanowienie w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 36 ust. 4 w związku z art. 49 ustawy z 1 sierpnia