Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lutego 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 259/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 sierpnia 2011 r. Marek S. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 390 § 2 i art.
394 w zw. z art. 380 § 2 w zw. z art. 395 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.;
dalej: k.c.) z art. 2, art. 7, art. 8, art. 32, art. 45 ust. 1 oraz art. 177 Konstytucji.
Postanowieniem z 26 listopada 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawę
odmowy stanowiło ustalenie, że orzeczenie wskazane w skardze konstytucyjnej jako ostateczne nie rozstrzyga o konstytucyjnych
prawach lub wolnościach skarżącego. W orzeczeniu tym uwzględniono opozycję pozwanych przeciwko wstąpieniu do postępowania
skarżącego jako interwenienta ubocznego po stronie powodowej, a zatem wszystkie czynności skarżącego w sprawie należało traktować
jako niebyłe. Ponadto rozstrzygnięcie wskazane przez skarżącego jako ostateczne nie zostało wydane na podstawie zakwestionowanego
art. 395 k.c. Niezależnie od powyższego Trybunał podkreślił, że zarzuty skarżącego odnoszą się do stosowania prawa i rozbieżności
w praktyce orzeczniczej sądów powszechnych, co ze względu na kognicję Trybunału Konstytucyjnego określoną w art. 188 pkt 5
w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji uniemożliwia ich merytoryczne rozpoznanie. Trybunał odniósł się również do powołanych przez
skarżącego wzorców kontroli, tj. wskazał, że art. 7, art. 8 i art. 177 Konstytucji są niedopuszczalne w skardze konstytucyjnej,
art. 32 nie jest samoistnym wzorcem w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną, natomiast art. 2 Konstytucji tylko wyjątkowo
może być samodzielnym wzorcem kontroli, jednak wyjątek ten nie zachodzi w niniejszej sprawie. Natomiast odnośnie do art. 45
ust. 1 Konstytucji skarżący nie udowodnił związku przyczynowego między brakiem konstytucyjności przepisu a naruszeniem prawa
do sądu.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 10 grudnia 2012 r. W ocenie