Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 lipca 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 26/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Adama S. z 17 lutego 2000 r. skarżący zarzucił, iż art. 437 1, art. 459 1, art. 306 1 i 2, art.
465 1 i 2 oraz art. 322 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego naruszają konstytucyjne prawa i wolności
skarżącego określone w art. 22, 25 ust. 2, art. 30, 31 ust. 1 i 2, art. 32, 40, 47, 49, 51 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2 oraz
art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem Komendy Powiatowej Policji w K. z 22 czerwca 1999 r., zatwierdzonym 23 czerwca 1999 r.
przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w K., umorzono dochodzenie w sprawie obrażenia jego uczuć religijnych przez nn. osobę.
Od tego postanowienia skarżący złożył zażalenie do Prokuratora Okręgowego w K., który nie przychylił się do zażalenia i przekazał
sprawę do sądu, zaś Sąd Rejonowy w H., stosując zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy, postanowieniem z 26 listopada
1999 r. (sygn. KO1 96/99) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o umorzeniu dochodzenia.
Skarżący podniósł, że organy prowadzące postępowanie karne, a w szczególności Sąd Rejonowy w H., który utrzymał w mocy postanowienie
o umorzeniu dochodzenia, naruszyły jego konstytucyjne prawa i wolności wskazane w skardze.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 21