Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 26/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Gregor Sobisch zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 281 pkt 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974
r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w
sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.). Zakwestionowanemu przepisowi kodeksu pracy skarżący zarzucił naruszenie
art. 2, art. 30, art. 32, art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 47 Konstytucji. Zawarte w treści zaskarżonego przepisu
określenie „naruszenie w sposób rażący przepisów prawa pracy” pozwala, zdaniem skarżącego, na rozbieżne interpretacje. Wadliwość
kwestionowanego przepisu potęgowana jest – zdaniem skarżącego – brakiem zsynchronizowania regulacji kodeksu postępowania w
sprawach o wykroczenia oraz kodeksu postępowania cywilnego. Wiąże się to z brakiem mechanizmu wzajemnego uwzględniania przez
sądy orzekające w sprawach wykroczeń oraz sądy pracy ustaleń i oceny okoliczności faktycznych dotyczących tego samego stosunku
pracy.
Postanowieniem z 26 lipca 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału
Konstytucyjnego skarga konstytucyjna nie zawiera uzasadnionego wyjaśnienia sposobu, w jaki kwestionowana regulacja naruszyła
przysługujące skarżącemu konstytucyjne wolności lub prawa. Wymogu tego nie spełnia w szczególności zakwestionowanie przez
skarżącego faktu posługiwania się w ustawie klauzulami generalnymi i pojęciami niedookreślonymi. Uzasadnienie skargi konstytucyjnej
nie wykazuje natomiast, że pojęcie zastosowane w art. 281 pkt 3 k.p. nabiera w orzecznictwie sądowym tak rozbieżnego znaczenia,
aby prowadziło to do – zarzucanej przez skarżącego – całkowitej nieprzewidywalności rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie
tego przepisu. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego argumentem na rzecz takiej rozbieżności nie jest zaś powoływana przez skarżącego
okoliczność prowadzenia odrębnego postępowania sądowego, w którym możliwe jest przyjęcie przez sąd odmiennej oceny charakteru
naruszenia przepisów prawa pracy, zarzucanego skarżącemu. W ocenie Trybunału