Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 marca 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 26/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 stycznia 2013 r. J.K. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 6 i art. 6a ustawy
z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy o prokuraturze, ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. Nr 64, poz. 232; dalej: ustawa z 2007 r.) z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, ponieważ
skarżący nie uzyskał ostatecznego orzeczenia wydanego na podstawie zaskarżonych przepisów. Niezależnie od powyższego Trybunał
wskazał, że zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji jest oczywiście bezzasadny, gdyż nie istnieje konstytucyjne prawo
do rozpatrzenia sprawy w I instancji przez konkretny sąd (okręgowy, a nie rejonowy), podobnie jak nie ma „lepszych” (wieloosobowych)
i „gorszych” (jednoosobowych) składów sądu. Ponadto Trybunał, odnosząc się do przywołanych w skardze wzorców kontroli wynikających
z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, podkreślił, że powołanie ich jako samodzielnych wzorców było niedopuszczalne w badanej
skardze konstytucyjnej.
W zażaleniu z 23 września 2013 r. skarżący zarzucił, że zakwestionowane przepisy były podstawą ostatecznego orzeczenia w jego
sprawie. Zdaniem skarżącego w konstytucyjnym prawie do sądu „właściwego” mieści się prawo do konkretnego sądu – „szczebla
okręgowego, a nie jakiegokolwiek”. Skarżący podkreślił także, że na treść art. 2 i art. 32