Postanowienie TK z dnia 08 kwietnia 2014, sygn. Ts 26/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału 28 stycznia 2014 r. (data nadania) Z.B. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 315 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410, ze zm.; dalej: p.w.p.) z art. 21 ust. 1, art. 64 w zw. z art. 2 Konstytucji. Przepis ten skarżący zakwestionował „w zakresie, w jakim pozbawia twórcę wzoru użytkowego części prawa do wynagrodzenia za korzystanie z tego wzoru użytkowego przez przedsiębiorcę (wymagalnego po dniu 22 sierpnia 2001 r.), a określonego na podstawie art. 98a ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 98b ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117, ze zm.) – i to z dniem wejścia w życie ustawy p.w.p. i regulujących kwestię wynagrodzenia twórcy art. 22 ust. 1, 2 i 3 p.w.p.”.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Skarżący domagał się zasądzenia wynagrodzenia w wysokości 338 344 zł wraz z odsetkami za korzystanie przez przedsiębiorcę z wzoru użytkowego, którego jest twórcą i na który Urząd Patentowy RP udzielił prawa ochronnego. Wyrokiem z 4 października 2012 r. (sygn. akt XIV C 593/07) Sąd Okręgowy w Poznaniu – XIV Wydział Cywilny z siedzibą w Pile zasądził na rzecz skarżącego 123 019 zł wraz z odsetkami, a w pozostałej części powództwo oddalił. Wyrokiem z 26 września 2013 r. (sygn. akt I ACa 699/13) Sąd Apelacyjny w Poznaniu – I Wydział Cywilny zmienił wyrok sądu okręgowego w ten sposób, że zasądził na rzecz skarżącego 15 176,05 zł wraz z odsetkami, a w pozostałej części powództwo oddalił. Sąd apelacyjny stwierdził – z powołaniem się na art. 315 ust. 2 p.w.p. (regulujący