Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 listopada 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 26/15 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 stycznia 2015 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność: art. 9 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U.90.557, ze zm.; dalej:
kkw) oraz art. 429 § 1 i art. 459 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.;
dalej: kpk) z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 21 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu przedmiotowej skardze konstytucyjnej.
Ustalił że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej wskazanych w zarządzeniu sędziego
Trybunału z 13 marca 2015 r., tj. m.in. dokładnego wyjaśnienia, w jaki sposób zaskarżone przepisy naruszają konstytucyjne
prawa i wolności. Trybunał zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.) dokładne wskazanie sposobu naruszenia przysługujących skarżącemu wolności
i praw jest niezbędnym elementem skargi konstytucyjnej warunkującym jej merytoryczną ocenę. Trybunał podkreślił także, że
brak tego elementu uniemożliwia ustosunkowanie się do przedstawionych w skardze konstytucyjnej zarzutów.
Trybunał zwrócił również uwagę na oczywistą bezzasadność argumentacji skarżącego w zakresie zarzutu niezgodności art. 9 §
3 kkw oraz art. 429 § 1 i art. 459 § 1 kpk z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 Konstytucji.
W ocenie Trybunału doszło do pomylenia dwóch instytucji prawa karnego – wstrzymania wykonania orzeczenia (art. 9 § 3 kkw)
oraz wstrzymania wykonania orzeczenia w związku ze złożeniem wniosku o nadzwyczajne wznowienie postępowania karnego (art.
545 § 1 w zw. z art. 532 § 1 kpk). Jednakże, jak zwrócił uwagę, samo błędne