Postanowienie TK z dnia 12 lutego 2018, sygn. Ts 26/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 stycznia 2016 r. B.L. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 32 w związku z art. 31 i art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2010 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, ze zm.; dalej: u.s.u.s.), tj. przed wejściem w życie art. 45 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 237, poz. 1656) – w zakresie, w jakim zaskarżone przepisy dopuszczają orzeczenie na podstawie art. 116 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) „o odpowiedzialności członka zarządu osoby prawnej za zaległości tej osoby prawnej z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych”, z art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji.

W przekonaniu skarżącego, wątpliwości natury konstytucyjnej budzi nie językowa (dosłowna) treść art. 31 i art. 32 u.s.u.s., lecz ich rozszerzająca wykładnia prezentowana w powołanym w skardze orzecznictwie Sądu Najwyższego, ustalona w drodze jednolitej i konsekwentnej praktyki stosowania tych przepisów, zaaprobowana ostatecznie przez sąd w sprawie skarżącego. Zgodnie z rzeczoną wykładnią skarżone przepisy – na podstawie zawartego w art. 32 u.s.u.s. odesłania do odpowiedniego stosowania do zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych – stanowią podstawę stosowania art. 116 lit. a ordynacji podatkowej w odniesieniu do tych zaległości oraz obejmują swym zakresem kwestię odpowiedzialności posiłkowej osób trzecich. W przekonaniu skarżącego, rzeczone odesłanie ustawowe, na mocy którego został on – jako członek zarządu