W skardze konstytucyjnej z 31 sierpnia 2011 r. TERMBUD Sp. j. Skowroński oraz następcy prawni Prostyr Sp. j. Chojnowski (dalej
łącznie: skarżący) postawili zarzut niezgodności art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.; dalej: u.g.n.) oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych
zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, ze zm.;
dalej: ustawa) z art. 21 ust. 2 Konstytucji – w zakresie, w jakim ograniczają wysokość „słusznego odszkodowania” do wartości
wywłaszczonej nieruchomości lub praw – oraz z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji – zakresie, w jakim uniemożliwiają
ochronę własności innych składników majątku przez niewliczanie ich wartości do wysokości odszkodowania.
Zdaniem skarżących, ustalone w sposób zgodny z zaskarżonymi przepisami odszkodowanie nie może zostać uznane za słuszne w rozumieniu
art. 21 ust. 2 Konstytucji. Odwołując się do dotychczasowego orzecznictwa TK, skarżący podkreślają, że „zasada równej dla
wszystkich ochrony własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji) i zakaz naruszania istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 i art.
31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji), interpretowane z uwzględnieniem zasady słusznego odszkodowania, obowiązującej w przypadku
wywłaszczenia na cele publiczne (art. 21 ust. 2 Konstytucji), nakazują przyjęcie, że również w przypadku rozstrzygnięć ustawodawczych,
przewidujących przejście własności między podmiotami prywatnoprawnymi wbrew woli właściciela, obowiązywać powinno założenie
spełnienia świadczenia wzajemnego ze strony osoby uzyskującej własność”.
Postanowieniem z 17 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania badanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał stwierdził, że analizowana skarga konstytucyjna jest oczywiście bezzasadna, gdyż przepisy wskazane jako przedmiot
skargi konstytucyjnej nie określają w pełni