Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lipca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 260/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 października 2012 r. K.M. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 148 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, ze zm.; dalej ustawa o ochronie
danych) są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 47 oraz art. 51 ust. 2 Konstytucji, a ponadto że art. 12 pkt 1 i 2 w związku
z art. 18 ust. 1 pkt 6 oraz art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 45 ust.
1, art. 47 oraz art. 51 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym staniem faktycznym. Decyzją z 23 grudnia 2009 r. (nr DOLiS/DEC-1295/09/48176)
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (GIODO) odmówił uwzględnienia wniosku dotyczącego przetwarzania przez Naczelnika
Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu danych osobowych skarżącego pozyskanych przez Ministra Finansów z Krajowej Ewidencji
Podatników. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy GIODO utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję pierwszoinstancyjną (decyzja
z 15 kwietnia 2010 r., nr DOLiS/DEC-424/10/15798). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie decyzje GIODO i
stwierdził, że nie podlegają one wykonaniu (wyrok z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 964/10). Wyrokiem z 6 grudnia
2011 r. (sygn. akt I OSK 268/11) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenie sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego
rozpoznania. Związany stanowiskiem NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 maja 2012 r. (sygn. akt II
SA/Wa 108/12) oddalił skargę na decyzję GIODO. Skarżący nie