Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 października 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 261/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że:
1) art. 328 § 2 w związku z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43,
poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 172 § 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118,
poz. 512, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 1934 r.) w związku z art. 540 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe
i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535, ze zm.; dalej: p.u.n.), a wypadku orzeczenia sądu II instancji także w związku z art.
391 § 1 k.p.c., rozumiany jako pozwalający sądowi na nieustosunkowanie się do:
a) uzasadnionego wniosku strony (uczestnika) postępowania o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co
do zgodności z określonymi normami wyższego rzędu przepisu prawa lub zespołu przepisów prawa materialnego mających stanowić
(w przypadku sądu I instancji) lub stanowiących (w przypadku sądu II instancji) podstawę rozstrzygnięcia sądowego – jest niezgodny
z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 w związku z art. 20 i art. 65 ust. 1 Konstytucji;
b) istotnego, zdaniem uczestnika postępowania, wyeksponowanego w środku odwoławczym zarzutu wadliwości kluczowego dla merytorycznego
rozstrzygnięcia dowodu, w danym wypadku w postaci opinii biegłego przy istnieniu rozbudowanego uzasadnienia dla tego zarzutu
zawartego w środku odwoławczym (tu: w pierwotnej apelacji, jednoznacznie podtrzymanej w tej części w całości w powtórnej apelacji)
– jest niezgodny z Konstytucją;
2) art. 8 § 2 rozporządzenia z 1934 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie uchylenia tego aktu normatywnego, w związku z art.
172 § 2 tego rozporządzenia, w świetle uchwały Sądu Najwyższego