Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 kwietnia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 261/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 7 października 2010 r. (data nadania) Jan N. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności
art. 382 w związku z art. 3983 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), w
zakresie, w jakim przepisy te ograniczają kontrolę instancyjną „wyroków sądu apelacyjnego – co do dokonywanych ustaleń faktycznych
i oceny dowodów, a odnoszących się do faktów i dowodów zgromadzonych w postępowaniu apelacyjnym, w związku z zakresem sprawy
(…) nie objętym badaniem w postępowaniu pierwszoinstancyjnym” z art. 45 ust. 1, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym.
W dniu 14 września 2007 r. skarżący odmówił wykonania zawartej umowy sprzedaży nieruchomości.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w wyroku z 29 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I C 891/07) nakazał skarżącemu (w sprawie pozwanemu) złożenie
oświadczenia woli dotyczącego sprzedaży niezabudowanej nieruchomości rolnej za określoną w tym orzeczeniu kwotę. Apelację
skarżącego od tego wyroku Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił (wyrok z 3 grudnia 2008 r.).
Wyrokiem z 24 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego ze względu na naruszenie w postępowaniu apelacyjnym
art. 149 § 2 k.p.c. w następstwie niezawiadomienia pełnomocnika pozwanego o terminie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku,
co nie wywołało skutku nieważności, jednak uniemożliwiło mu udział w tej rozprawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy stwierdził,
w związku z zarzutem braku legitymacji czynnej powoda, że jej utraty nie spowodowała zmiana jego nazwy. Odniósł się także
ogólnie do kwestii sprzedaży nieruchomości objętej prawem pierwokupu.
W wyroku z 18 maja 2010 r. (sygn. akt I ACa 47/10) Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – I Wydział Cywilny, po ponownym rozpoznaniu
sprawy,