Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 września 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 261/13 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu oraz wniesionej do Trybunału
Konstytucyjnego 20 września 2013 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność: (1) art. 29 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) – „w zakresie, w jakim
organem właściwym do rozpoznania powództwa przeciwko Skarbowi Państwa jest sąd, z którego działalnością wiąże się dochodzone
roszczenie” – z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji; (2) art. 1262 § 1 k.p.c. – „w zakresie, w jakim pozbawia strony prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny,
bezstronny i niezawisły sąd” – z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 oraz art. 176 i art. 2 Konstytucji; (3) art. 1305 k.p.c. z art. 45 ust. 1, art. 174, art. 175, art. 176, art. 178 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji; (4) art. 3621 k.p.c. – „w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie sprawy przez osobę niemającą statusu sędziego – referendarza sądowego”
– z art. 45 ust. 1, art. 174, art. 175, art. 176, art. 178 ust. 1 oraz 2 Konstytucji; (5) art. 364 § 2 k.p.c. – „w zakresie,
w jakim dopuszcza rozpoznanie sprawy przez osobę niemającą statusu sędziego – referendarza sądowego” – z art. 45 ust. 1, art.
174, art. 175, art. 176, art. 176, art. 178 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji; (6) art. 39823 k.p.c. – „w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie sprawy przez osobę niemającą statusu sędziego – referendarza sądowego”
– z art. 45 ust. 1, art. 174, art. 175, art. 176, art. 176, art. 178 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji; (7) art.