Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 października 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 262/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 25 sierpnia 2008 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003
r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.; dalej: u.p.z.p.) z art. 2 w związku z art.
84 i w związku z art. 217 oraz z art. 64 Konstytucji. W opinii skarżącego kwestionowany przepis narusza konstytucyjne prawo
własności, a ponadto prawo „wolności od daniny publicznej nienałożonej ustawą” oraz prawo do precyzyjnej normy nakładającej
daninę publiczną.
Postanowieniem z 18 czerwca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału niedopuszczalność rozpoznania skargi wynikała z nieprawidłowego wykonania obowiązku wskazania sposobu naruszenia
konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego. Podstawą odmowy merytorycznego rozpoznania skargi była ponadto oczywista bezzasadność
sformułowanych w niej zarzutów.
Pełnomocnik skarżącego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. We wniesionym środku odwoławczym wskazano, że: (1) Trybunał
Konstytucyjny dokonał błędnych ustaleń faktycznych uznając, że zachodzi oczywista bezzasadność skargi; (2) w zaskarżonym orzeczeniu
niewłaściwie przyjęto, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji nie zostały powiązane
z prawem podmiotowym skarżącego; (3) błędnie zastosowano art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), gdyż przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy odmowy
nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu; (4) Trybunał błędnie zastosował art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o
TK, nie przekazując sprawy do merytorycznego rozpoznania, pomimo braku wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych
skargi konstytucyjnej.