Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 listopada 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 262/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 8 października 2010 r. zakwestionowana została ustawa z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze
(Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, ze zm.) z art. 17 ust. 2, art. 79 ust. 1 w związku z art. 30-86 Konstytucji.
Skarżący wskazał, że zakwestionowane przepisy odbierają prawo do wykonywania zawodu adwokata, zwłaszcza, gdy porówna się je
z regulacją zawartą w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz.
1095, ze zm.).
Skarżący uruchomił postępowanie skargowokonstytucyjne bez związku z określonym stanem faktycznym. Na podstawie własnych przemyśleń
i rozważań zaskarża całą ustawę Prawo o adwokaturze. Zakwestionowane przepisy nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu ani
organu administracji publicznej.
Postanowieniem z 14 marca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
postanowienia Trybunał wskazał, że skierowana skarga konstytucyjna nosiła znamiona actio popularis. Wbrew wymogom wynikającym z Konstytucji i ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.
643ze zm.; dalej: ustawa o TK), skarżący zmierzał do uruchomienia abstrakcyjnej kontroli konstytucyjności prawa, gdyż zakwestionował
przepisy bez jakiegokolwiek związku z wydaniem orzeczenia organu władzy publicznej.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł w ustawowym terminie zażalenie. W złożonym środku odwoławczym