Postanowienie TK z dnia 12 grudnia 2011, sygn. Ts 262/11

W skardze konstytucyjnej z 31 sierpnia 2011 r. (data nadania) Paweł Z. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153; dalej: rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego) z art. 65 ust. 4 w związku z art. 2 oraz z art. 32 ust. 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Wyrokiem z 17 lutego 2011 r. (sygn. akt I SA/Ke 428/10), sprostowanym postanowieniem z 23 lutego 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przyznał na rzecz skarżącego, będącego doradcą podatkowym, od Skarbu Państwa kwotę 738 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wskazał, że kwota ta wynosi ¼ pełnego wynagrodzenia określonego w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego i uwzględnia wkład pracy skarżącego w przyczynieniu się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zażalenie skarżącego na powyższe rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2011 r. (sygn. akt I GZ 94/11), doręczonym skarżącemu 31 maja 2011 r.

Zdaniem skarżącego ustanowienie w zaskarżonym rozporządzeniu kwot wynagrodzenia doradcy podatkowego, służących za podstawę określenia jego wynagrodzenia przez sąd, bez wskazania, że kwoty te mają charakter stawek minimalnych, narusza prawo do wynagrodzenia minimalnego w związku z zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą sprawiedliwości społecznej (art. 65 ust. 4 w zw. z art. 2 Konstytucji), a także zakaz dyskryminacji jednostki (art. 32 ust. 2 Konstytucji). Skarżący wskazuje, że taka regulacja pozwala