Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lipca 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 262/12 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 20 października 2012 r. G.B. (dalej: skarżący), sędzia Sądu Rejonowego w Wieliczce, zakwestionował
zgodność art. 75 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 427,
ze zm.; dalej: p.u.s.p.) z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1, a także z art. 31 ust. 1 i 3, art. 47, art. 52 ust.
1, art. 65 ust. 1 i art. 75 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 11 marca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał stwierdził, że sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji przez
zakwestionowane przepisy – w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości złożenia odwołania od negatywnej decyzji Ministra
Sprawiedliwości dotyczącej wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe – odnosi się jedynie do art. 75 § 4 p.u.s.p.,
nie ma zaś związku z treścią art. 75 § 1 i 3 p.u.s.p.
Trybunał zwrócił uwagę, że istnieje konstytucyjny obowiązek każdorazowego określania w akcie powołania rodzaju i szczebla
sądu, do którego sędzia został powołany. Akt powołania jest aktem kształtującym status sędziego – osoba powołana przez Prezydenta
jest bowiem co do zasady uprawniona do orzekania wyłącznie w sądzie określonym w akcie powołania. Trybunał podkreślił, że
zarówno stanowisko sędziowskie, jak i miejsce służbowe to podstawowe elementy kreujące byt i zakres jurysdykcji sędziego.
Nie może więc budzić wątpliwości, że „miejsce służbowe” nie jest ani zagadnieniem pracowniczym (miejscem wykonywania pracy),
ani problemem organizacji wymiaru sprawiedliwości (rozmieszczenia kadry sędziowskiej), ale problemem władzy sądowniczej sensu stricto. Nie może zatem podlegać zmianom na każde żądanie lub wniosek sędziego.
Trybunał ocenił, że