Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 262/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lipca 2015 r. (data nadania) D.D. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 745 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101,
ze zm.; dalej: kpc) w zakresie, w jakim „w sytuacji udzielenia przez sąd zabezpieczenia powództwa, następnie wygranego przez
powoda, przepis ten może być podstawą prawną dla domniemanego rozstrzygnięcia sądu o oddaleniu wniosku powoda o zasądzenie
na jego rzecz kosztów postępowania zabezpieczającego, które to domniemane rozstrzygnięcie ma polegać na zawarciu expressis verbis przez sąd – w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie – decyzji w przedmiocie kosztów postępowania zasadniczego (kosztów
procesu) i zarazem pominięciu zawarcia (niezawarciu) w tym orzeczeniu przez sąd decyzji w przedmiocie kosztów postępowania
zabezpieczającego”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 25 listopada 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu rozpatrywanej skardze konstytucyjnej.
Wskazał, że art. 745 § 1 kpc nie był podstawą ostatecznego orzeczenia, z którym skarżący wiąże naruszenie swoich konstytucyjnych
wolności lub praw. Jak bowiem zaznaczył sam skarżący, sąd oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku, ponieważ stwierdził, że nie
pozostała żadna nierozstrzygnięta kwestia, zatem nie było konieczności jego uzupełnienia, a w celu zakwestionowania postanowienia
o kosztach postępowania skarżący powinien złożyć zażalenie, a nie wniosek o uzupełnienie wyroku. Niezależnie od powyższego
Trybunał podkreślił, że skarżący zarzucił błędne zastosowanie prawa przez sądy orzekające w jego sprawie, co jest niedopuszczalne,
ponieważ w polskim systemie prawnym skarga konstytucyjna jest „skargą na przepis”, a nie na jego zastosowanie.
3. W zażaleniu na postanowienie Trybunału skarżący podniósł, że w wyroku z grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy w W. „nie zawarł decyzji
odnośnie kwestii kosztów postępowania zabezpieczającego (…), tej kwestii po prostu nie rozstrzygnął”, następnie, nie chcąc,
zdaniem skarżącego, przyznać się do przeoczenia, zastosował niezgodną z Konstytucją wykładnię art. 745 § 1 kpc. W przekonaniu
skarżącego bezpośrednią i