Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 stycznia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 263/08 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej 25 sierpnia 2008 r., przez pełnomocnika skarżącego, skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność
z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 14 marca 2007 r.
w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich (Dz. U. Nr 58,
poz. 391; dalej: rozporządzenie). W szczególności skarżący zarzucił, że § 15, § 38 oraz § 39 rozporządzenia są niezgodne z
art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 11 września 2009 r. - w odniesieniu do § 15 rozporządzenia - umorzył postępowanie
z powodu cofnięcia skargi konstytucyjnej w tym zakresie. Natomiast w odniesieniu do § 38 i § 39 rozporządzenia Trybunał odmówił
nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w części dotyczącej umorzenia postępowania,
Trybunał wskazał na okoliczność cofnięcia przez skarżącego skargi konstytucyjnej w odniesieniu do § 15 rozporządzenia w sytuacji
uznania, że nie doszło do prawidłowego uzupełnienia braków skargi. Z kolei w odniesieniu do odmowy nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu w części dotyczącej § 38 i § 39 rozporządzenia Trybunał stwierdził niespełnienie wymogu oparcia skargi na ostatecznym
orzeczeniu, spełniającym wymagania z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a ponadto za oczywiście bezzasadne uznał sformułowane w niej
uzasadnienie zarzutów niekonstytucyjności tych przepisów.
Skarżący wniósł zażalenie na opisane wyżej postanowienie Trybunału Konstytucyjnego. W pierwszej kolejności, zakwestionował
w nim negatywne stanowisko Trybunału odnośnie do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej w części dotyczącej § 15 rozporządzenia.
Zdaniem skarżącego, zarówno w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej, jak i w treści pisma z 11 maja 2009 r. wyjaśniono sposób
naruszenia praw wynikających z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ponadto skarżący wytknął pominięcie przez
Trybunał w uzasadnieniu