W skardze konstytucyjnej z 28 października 2009 r. Zbigniew G. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art.
183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270,
ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zaskarżonemu art. 183 § 1 p.p.s.a., w zakresie, w jakim „przepis ten pozbawia stronę wnoszącą skargę
kasacyjną prawa sprostowania oczywistej omyłki co do uzasadnienia powołanej podstawy prawnej wnoszonej skargi kasacyjnej (art.
174 pkt 2 p.p.s.a.), określonej w art. 145 p.p.s.a.”, skarżący zarzucił niezgodność z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz
art. 78 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 9 lutego 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
swojego rozstrzygnięcia Trybunał wskazał na konieczność właściwego uzasadnienia zarzutów niekonstytucyjności kierowanych pod
adresem przepisów kwestionowanych w skardze. Podkreślił, że uzasadnienie to nie może sprowadzać się jedynie do podważenia
jednostkowego sposobu ich zastosowania w sprawie skarżącego. Tymczasem, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, w przypadku niniejszej
skargi konstytucyjnej skarżący skoncentrował swoje argumenty wyłącznie na zakwestionowaniu sposobu, w jaki Naczelny Sąd Administracyjny
orzekający w jego sprawie zastosował art. 183 § 1 p.p.s.a. Ponadto w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej odwołał się do okoliczności
sprawy, które – zdaniem Trybunału – bynajmniej nie były związane z treścią zaskarżonego przepisu p.p.s.a. Za taką uznał Trybunał
w szczególności kwestię ustnego wyjaśnienia przez Sąd motywów uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego sporządził pełnomocnik skarżącego. Skarżący opisał w nim ponownie przebieg
postępowania, w związku z którym wniósł skargę konstytucyjną. Podkreślił, że u podstaw stanowiska, jakie zajął w jego sprawie
Naczelny Sąd Administracyjny, znalazła się taka interpretacja art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl której strona wnosząca skargę
kasacyjną pozbawiona jest prawa do skutecznego sprostowania oczywistej omyłki co do