Postanowienie TK z dnia 06 września 2011, sygn. Ts 263/10

1. W skardze konstytucyjnej z 7 października 2010 r. Czesław K. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 8 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 45, art. 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku skarżący został skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności, wyrok został uchylony przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z 1 lipca 2008 r. w sprawie K. przeciwko Państwu Polskiemu (skarga nr 44131/05) Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenie art. 5 § 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej: Konwencja), polegające na stosowaniu wobec skarżącego tymczasowego aresztowania przez okres czterech lat i ponad dwóch miesięcy. Postanowieniem z 22 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku przedłużył stosowanie wobec skarżącego tymczasowego aresztowania do 30 września 2010 r. Postanowieniem z 7 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku – II Wydział Karny (sygn. akt II AKz 503/10) utrzymał postanowienie w mocy.

3. Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że art. 8 § 2 k.p.k., w zakresie, w jakim narusza zasadę nadrzędności międzynarodowych umów w porządku prawnym Rzeczypospolitej Polskiej oraz gwarantowane tymi umowami prawa osobiste, a przede wszystkim pomija rozstrzygnięcia międzynarodowych organów sadowych, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 Konstytucji. Przewidziane w kwestionowanym przepisie związanie sędziego prawomocnymi rozstrzygnięciami sądów kształtującymi prawo lub stosunek prawny stawia, zdaniem skarżącego, niezawisłość sędziowską ponad międzynarodową odpowiedzialnością państwa wynikającą z art. 14 Konwencji. Skarżący wskazuje, że wydane w jego sprawie ostateczne rozstrzygnięcie jest sprzeczne z Konstytucją poprzez brak norm