Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 listopada 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 263/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 października 2021 r. (data nadania) A.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.
2. Skarga konstytucyjna została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego.
Sędzia Penitencjarny Sądu Okręgowego w W. zarządzeniem z 24 lipca 2020 r. (sygn. akt […]) odmówił skarżącemu wyznaczenia obrońcy
z urzędu, ponieważ nie spełnił on warunków wskazanych w art. 78 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.; dalej: k.p.k.).
Na to orzeczenie skarżący złożył zażalenie. Sąd Okręgowy w W. w postanowieniu z 19 października 2020 r. (sygn. akt […]; dalej:
ostateczne orzeczenie) postanowił nie uwzględnić skargi i zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
3. Zdaniem skarżącego, art. 78 § 1 k.p.k. „nie spełnia kryteriów sprawiedliwego i rzetelnego procesu sądowego” (s. 2 i 3 skargi),
a „stosowanie i wykładnia” tego przepisu naruszyły jego „konstytucyjnie nadane prawa i obowiązki” (s. 6 skargi).
Skarżący stwierdził, że „sam sposób regulacji art. 78 k.p.k. w pewnym sensie gwarantuje, że osoba, której nie stać na ustanowienie
obrońcy, otrzyma pomoc z urzędu”. Postanowienie wydane na podstawie tego przepisu „powinno być zawsze uzasadnione i to nie
tylko w sposób formalny”. Tymczasem w ostatecznym orzeczeniu „nie było merytorycznej oceny przemawiającej za przyznaniem lub
odmową przyznania pełnomocnika z urzędu”, a ponadto zostało ono wydane „bez obecności skazanego (…), w związku z czym nie
miał on możliwości skorzystania z przysługujących mu praw i odniesienia się do przedmiotu toczącego się poste[ę]powania” (s.
7-8 skargi).
Dodatkowo wskazał, że „naruszenie przez Sąd Odwoławczy przepisów tak normujących procedurę ustalania przesłanek wyznaczenia
obrońcy