Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 264/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lipca 2015 r. (data nadania) W.W. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 3942 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w zakresie, w jakim uniemożliwia „faktyczną” dwuinstancyjną kontrolę nad orzeczeniem sądu drugiej instancji w przedmiocie
wniosku o zwolnienie strony skarżącej od ponoszenia kosztów sądowych – wydającym w tej kwestii orzeczenie jako sąd pierwszej
instancji – bez wywołania nieodwracalnych negatywnych konsekwencji w postaci odrzucenia skargi kasacyjnej, jest niezgodny
z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1, w związku z art. 45 ust. 1, w związku z art. 32 i w związku z art. 2 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że art. 3942 § 1 k.p.c. na skutek pominięcia legislacyjnego uniemożliwił mu wniesienie zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o
zwolnienie z opłaty od skargi kasacyjnej wydane po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji. W ten sposób – według niego –
przepis ten naruszył jego prawo do „skutecznego wniesienia środka odwoławczego”, ze względu bowiem na to, że skarżący nie
uiścił opłaty, Sąd Najwyższy odrzucił jego skargę na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W ocenie skarżącego, nie miał on więc z tego powodu możliwości dochodzenia swych praw w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym.
Postanowieniem z 5 listopada 2015 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 9 listopada 2015 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że zakwestionowany w niej przepis nie był podstawą orzeczenia,
z którym skarżący łączy naruszenie swych konstytucyjnych praw, tj. postanowienia Sądu Najwyższego z lutego 2015 r. Trybunał
zwrócił przy tym uwagę na to, że rozstrzygnięcie to zostało wydane po rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy zażalenia na postanowienie
Sądu Okręgowego