Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 maja 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 264/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 grudnia 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 1262 § 1 oraz art. 130 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.;
dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 (zdanie ostatnie) oraz art. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego działania podjęte przez sądy I oraz II instancji na podstawie zaskarżonych przepisów pozbawiają skarżącego
prawa określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz naruszają dyspozycję art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji. Istniejący stan prawny
– według skarżącego – godzi także w ,,przesłankę [a]rt. 2 Konstytucji albowiem wbrew zakazowi określonemu w zdaniu ostatnim
[a]rt. 31 ust. 3 Konstytucji ustanawia ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy przez
sąd w sposób naruszający istotę tego prawa”.
Postanowieniem z 20 lutego 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 12 marca 2018 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał zwrócił uwagę na to, że zakwestionowany w skardze art. 1262 § 1 k.p.c. nie był podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 4 października 2016 r., wskazanego przez skarżącego
jako orzeczenie ostatecznie rozstrzygające o jego prawach. Trybunał stwierdził także, że skarżący nie uzasadnił naruszenia
– przez zaskarżone przepisy – przysługujących mu praw podmiotowych, ponieważ zarzuty podniesione przez skarżącego w ogóle
nie odnosiły się do treści normatywnej kwestionowanych przepisów. Trybunał wskazał ponadto, że skarżący nie uzupełnił braków
formalnych skargi, ponieważ przesłane egzemplarze