Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 lipca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 265/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 października 2012 r. E. i K. P. (dalej: skarżący) zakwestionowano
zgodność § 5 ust. 1-5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 119,
poz. 1259, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2000 r.) z art. 217 Konstytucji.
Zdaniem skarżących kwestionowania regulacja kreuje nowe podmioty podatku akcyzowego, przez co jest niezgodna z „konstytucyjną
zasadą ustawowej wyłączności opodatkowania”. Skarżący twierdzą, że „podstawowy element konstrukcyjny podatku, czyli podmiot
opodatkowania został unormowany w akcie normatywnym niższego rzędu, który stanowił podstawę prawną ingerencji w [ich] prawa
majątkowe”.
Postanowieniem z 22 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Za takim
rozstrzygnięciem przemawiały następujące argumenty. Po pierwsze – przepisem, na podstawie którego zapadły decyzje w postępowaniu
przed organami podatkowymi, następnie poddane kontroli sądów administracyjnych, był art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa). Kwestionowany § 5 ust. 1-5 rozporządzenia
z 2000 r. odnosi się do podmiotu podatku akcyzowego, a przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego była kwestia wznowienia
postępowania i uchylenia decyzji na podstawie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 8 ordynacji podatkowej.
W postępowaniu przed organami podatkowymi oraz przed sądami administracyjnymi skarżący nie negowali zasadności – wydanych
w ich sprawie – decyzji określających zobowiązanie podatkowe. Zatem treść § 5 ust. 1-5 rozporządzenia z 2000 r. nie determinowała
rozstrzygnięć, naruszając konstytucyjne prawa lub wolności skarżących.
Po drugie – art. 217 Konstytucji nie gwarantuje wprost obywatelom ani innym podmiotom prawnym określonej wolności lub prawa
konstytucyjnego, których ochrona przed naruszeniem mogłaby być samoistnym przedmiotem skargi konstytucyjnej spełniającej warunki
sformułowane w art. 79 ust. 1