W skardze konstytucyjnej z 26 sierpnia 2008 r. zarzucono, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest
niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
a także z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284). Pełnomocnik
wniósł również o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed Trybunałem.
Zdaniem skarżącej, zaskarżony przepis został skonstruowany w sposób nieprecyzyjny, o czym świadczy brak określenia zakresu
jego zastosowania, przez co narusza zasadę przyzwoitej legislacji. Dyskryminuje z jednej strony pozwanego, z drugiej zaś –
strony reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników. W ocenie skarżącej różnicuje on również sytuację strony wszczynającej
postępowanie sądowe – powoda – od sytuacji strony wnoszącej środek zaskarżenia, np. apelację. W uzasadnieniu zarzutu skarżąca
podniosła, że powód ma możliwość usunięcia skutków błędnego wniesienia opłaty poprzez wniesienie jej w określonym terminie
w prawidłowej wysokości, osoba wnosząca środek zaskarżenia taką możliwością nie dysponuje. Skarżąca upatruje również naruszenie
zasady równości w aspekcie nierównomiernego nałożenia restrykcyjnych konsekwencji błędu na poszczególne kategorie profesjonalnych
pełnomocników. Zdaniem skarżącej ustawodawca zróżnicował w ten sposób pozycję podmiotów określonych w zaskarżonym przepisie
z pozycją innych profesjonalnych podmiotów, jak prokuratorzy lub radcy Prokuratorii Generalnej. W zaskarżonym przepisie skarżąca
upatruje również nieproporcjonalne ograniczenie konstytucyjnych praw wynikających z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z 1 kwietnia 2008 r. (sygn. akt V GC
87/07), Sąd Rejonowy w Chełmie – V Wydział Gospodarczy odrzucił niewłaściwie