Postanowienie TK z dnia 12 marca 2015, sygn. Ts 266/14

Postanowieniem z 21 lipca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie z 12 marca 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J. Postanowieniem wydanym w tym samym dniu Trybunał oddalił również wniosek jego pełnomocnika – adwokata M.P. – o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi konstytucyjnej. Jak stwierdził Trybunał, wniosek pełnomocnika nie zawierał wymaganego prawem oświadczenia, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. z 2013 r. poz. 461, ze zm.; dalej: rozporządzenie). Pismem z 5 sierpnia 2015 r. (data nadania) adwokat M.P. zwrócił się o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej. Oświadczył, że dotychczasowe wnioski złożone zarówno w skardze, jak i zażaleniu zostały sformułowane nie w jego w imieniu, lecz w imieniu skarżącego. Postanowieniem z 21 października 2015 r. Trybunał odrzucił wniosek jako niedopuszczalny. Stwierdził, że stanowił on ponowny wniosek o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu