Postanowienie TK z dnia 06 lutego 2007, sygn. Ts 267/06

W dniu 31 października 2006 r. skarżący wniósł do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, w petitum której jako przedmiot kontroli określił art. 113 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 marca 2005 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) i art. 3941 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.). Ponadto skarżący wskazał orzeczenia wydane przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (wyrok z 22 lipca 2005 r., postanowienie z 21 grudnia 2005 r. i postanowienie z 26 stycznia 2006 r., wszystkie wydane pod sygn. akt I A Ca 548/05) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2006 r. (sygn. akt V Cz 41/06), twierdząc, że naruszają one art. 7, art. 45 ust. 1, art. 71 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji. W uzasadnieniu skarżący podnosi, że częściowe (a nie pełne) zwolnienie go od ponoszenia kosztów postępowania – zarówno apelacyjnego jak i międzyinstancyjnego wydane na podstawie art. 113 k.p.c. (w dawnym brzmieniu) narusza zasadę pomocy dla rodzin w trudnej sytuacji materialnej, jak też art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji. Skarżący wskazuje, że orzeczenia te pogarszają jego sytuację materialną, powodują konieczność zmniejszenia wydatków na utrzymanie rodziny, a nawet grożą mu koniecznością skorzystania z pomocy społecznej. Skarżący domaga się również zbadania wyroku Sądu