Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lutego 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 267/07 |
Uzasadnienie:
Skarżąca wniosła do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną w przedmiocie zbadania zgodności art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.c.)
w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123; dalej: ustawa z 2006 r.) w zw. z art. 2 ustawy z 2006 r. z art. 2, art. 32 ust.
1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji oraz art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji. W ocenie skarżącej art. 2 ustawy
z 2006 r. (o charakterze przejściowym) nie jest na tyle jednoznaczny, aby można było uznać, że w momencie wnoszenia apelacji
przez jej pełnomocnika miały zastosowanie przepisy u.k.s.c. o opłacie podstawowej, a nadto sposób jego sformułowania narusza
§ 31 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. Nr 100,
poz. 908). Skarżąca wskazała, że z dotychczasowego orzecznictwa Trybunału wynika, iż przesłanką stwierdzenia niekonstytucyjności
przepisu jest takie uchybienie rudymentarnym kanonom techniki prawodawczej, ujmowanym w postaci zasad przyzwoitej legislacji,
które powoduje dowolność albo brak możliwości poprawnej logicznie i funkcjonalnie oraz spójnej systemowo interpretacji. Nie
sposób nadto, zdaniem skarżącej, podzielić metody wykładni tej normy dokonanej w jej sprawie. Wprowadzenie do porządku prawnego
art. 2 ustawy z 2006 r.