Postanowienie TK z dnia 20 kwietnia 2010, sygn. Ts 267/09

W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.). Zaskarżonemu przepisowi k.p.a. skarżąca zarzuciła, że nie uwzględnia zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), ponieważ przewlekłość rozpatrywania sprawy przez organy administracji publicznej ostatecznie decyduje o przekroczeniu terminu 5 lat, które to przekroczenie wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych oraz zwrot danej nieruchomości, mimo że strona nie miała wpływu na przebieg postępowania administracyjnego. Ponadto, art. 146 § 1 k.p.a. skarżąca zarzuciła, że „nie uwzględnia zasady równości wobec prawa, ponieważ w przypadku wznowienia postępowania w procesie cywilnym, przyjmuje się, iż sprawa rozpatrywana jest powtórnie, a okres przedawnienia rozpoczyna bieg od dnia wydania orzeczenia o wznowieniu, natomiast w postępowaniu administracyjnym przyjmowana jest zasada oparta na art. 146 § 1 k.p.a., zgodnie z którą termin 5-letni wznowienia nie rozpoczyna od nowa sprawy, lecz jest terminem sztywnym, co ostatecznie różnicuje prawa stron przy tej samej instytucji wznowienia”. Skarżąca podniosła również, że art. 146 § 1 k.p.a., „ograniczając prawa strony do ochrony prawa własności i domagania się zwrotu zagarniętych bezprawnie przez Skarb Państwa nieruchomości (które to działania mają jednocześnie charakter wywłaszczenia), pozostawiając obywatelowi prawo do domagania się jedynie odszkodowania i to w nieokreślonym bliżej terminie” narusza art. 21