Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 czerwca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 267/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 11 października 2010 r. Michał Z. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 3983 § 3 i art. 3989 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne
z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z 22 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I Ns
532/06) Sąd Rejonowy w Kaliszu – Wydział I – Cywilny oddalił wniosek o zasiedzenie. Ponadto zasądził od wnioskodawczyni na
rzecz uczestników postępowania (w tym skarżącego) zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Postanowieniem z 10 września 2009
r. (sygn. akt II Ca 330/09) Sąd Okręgowy w Kaliszu – II Wydział Cywilny – Odwoławczy na skutek apelacji wnioskodawczyni zmienił
zaskarżone postanowienie i zasądził od uczestników postępowania koszty tego postępowania. Postanowieniem z 11 czerwca 2010
r. (sygn. akt II CSK 134/10) Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego oraz orzekł o kosztach
postępowania kasacyjnego. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu wraz z uzasadnieniem 12 lipca 2010 r.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 18 marca 2011 r. (doręczonym 25 marca 2011 r.) pełnomocnik skarżącego został
wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: dokładne określenie jej przedmiotu, tzn. kwestionowanej
jednostki redakcyjnej art. 3989 k.p.c.; wykazanie, że art. 3983 k.p.c. stanowił podstawę postanowienia Sądu Najwyższego z 11 czerwca 2010 r. (sygn. akt II CSK 134/10) wskazanego w skardze
konstytucyjnej jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji; wskazanie, jakie konstytucyjne wolności
i prawa skarżącego określone w art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone
przez zakwestionowane przepisy oraz doręczenie