Postanowienie TK z dnia 16 lutego 2015, sygn. Ts 267/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 września 2014 r. M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji.

W przekonaniu skarżącego na podstawie zakwestionowanego przepisu –stanowiącego, że „[o]rzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby” – odmówiono mu rozpoznania zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej, co prowadzi do naruszenia prawa do sądu oraz prawa do zaskarżania decyzji i wyroków wydanych w pierwszej instancji.

Postanowieniem z 16 lutego 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał ustalił, że skarżący – mimo że nie zgadzał się z argumentami przytoczonymi w wydanym w jego sprawie wyroku sądu administracyjnego I instancji, a dotyczącymi amortyzacji samochodu Renault Messenger – nie zaskarżył tej części wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji organy i sądy administracyjne były związane ustaleniami poczynionymi we wcześniej toczącym się postępowaniu oraz oceną prawną tych ustaleń dokonaną przez ten sąd.

W uzasadnieniu postanowienia Trybunał stwierdził, że ponieważ skarżący nie uruchomił drogi odwoławczej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, więc nie mogło dojść do potencjalnego uchylenia wydanych decyzji w taki sposób, by ewentualny stan naruszenia praw podmiotowych skarżącego został wyeliminowany. Tym samym skarżący nie spełnił warunku merytorycznego rozpoznania skargi, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), tj. nie wyczerpał przysługującej mu drogi prawnej.

W zażaleniu na