Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 marca 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 268/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 8 listopada 2006 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie
niezgodności art. 110 § 2 w zw. z art. 214 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz.
557, ze zm.) w zakresie, w jakim ustala minimalną powierzchnię celi przypadającą na jednego skazanego na 3 m² oraz art. 248
tejże ustawy w zakresie, w jakim nie określa precyzyjnie zasad, na jakich może dojść do ograniczenia poniżej 3 m² powierzchni
celi więziennej przypadającej na jednego skazanego m.in. z art. 41 ust. 4, art. 40, art. 47, art. 68 ust. 1 oraz art. 30 w
zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji. Alternatywnie wniesiono też o zbadanie zgodności art. 248 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie trybu postępowania właściwych organów w wypadku, gdy liczba osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych
przekroczy w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów (Dz. U. Nr 65, poz. 459) w zakresie, w jakim dopuszcza umieszczenie
skazanego w celi o powierzchni poniżej 3 m², nie zawierając przy tym ograniczenia minimalnej powierzchni celi, jaka może przypadać
na więźnia ani wskazania czasu, na jaki można takiego więźnia tam umieścić, z art. 41 ust. 4, art. 40, art. 47, art. 68 ust.
1 i art. 30 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji. Niezależnie od powyższego skarżący domaga się
także zbadania zgodności art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.