Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 września 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 268/13 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 września 2013 r. (data
nadania) E.P. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 417 (w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2004 r.) oraz
art. 417 (w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2004 r.) w związku z art. 4171 § 4 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) – rozumianych w ten sposób, że Skarb
Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę spowodowaną niewydaniem aktu normatywnego, którego obowiązek wydania przewiduje
ustawa, tylko wtedy, gdy obowiązek ten został wyrażony precyzyjnie, w sposób umożliwiający pełne skonkretyzowanie treści mającej,
która ma być uchwalona w wyniku zastosowania ścisłej wykładni językowej z wykluczeniem innych rodzajów wykładni – z art. 2,
art. 32 ust. 1 oraz 77 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy naruszają: „określone w art. 77 ust. 1 Konstytucji RP prawo do wynagrodzenia szkody,
jaka została mu wyrządzona przez niewydanie aktu normatywnego – przepisów regulujących sposób oraz wysokość wypłaty rekompensat
z tytułu utraty własności nieruchomości stanowiących w chwili obecnej lasy państwowe, zaliczane do strategicznych zasobów
naturalnych kraju”; „prawo do działania w zaufaniu do państwa (wywiedzioną z art. 2 Konstytucji RP zasadę lojalności państwa
względem obywateli)”; „prawo do równego traktowania (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), gdyż w sposób nieuzasadniony zróżnicowano
sytuację prawną skarżących względem osób, którym organ władzy publicznej wyrządził szkodę w sposób inny niż poprzez nieuchwalenie
ustawy”.
2. Postanowieniem z 21 lutego 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie
art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine oraz art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.