Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 grudnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 268/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 25 września 2014 r. (data nadania) W.T. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 21a
ust. 2a i 2b oraz art. 21g ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa
państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1388; dalej: ustawa lustracyjna) w zakresie, w
jakim „pozwalają na orzeczenie wymienionych w nich środków lustracyjnych, utraty prawa wybieralności oraz zakazu pełnienia
funkcji publicznych – po osiągnięciu przez Państwo minimalnych standardów demokratycznych”, są niezgodne z art. 2, art. 32,
art. 60 oraz art. 62 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Poza tym – na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643,
ze zm.; dalej: ustawa o TK) – skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania orzeczeń wydanych w jego sprawie.
Skarżący podkreślił, że w wyroku 11 maja 2007 r. (K 2/07, OTK ZU nr 5/A/2007, poz. 48) Trybunał wskazał „kryterium, które
zakreśla granicę czasową zarówno stosowania jak i obowiązywania ustawy lustracyjnej”. Jest nim „osiągnięcie przez Państwo
minimalnych standardów demokratycznych”. Zdaniem skarżącego lustracja nie jest już potrzebna, ponieważ Państwo spełnia standardy,
które „same należycie zabezpieczają i spełniają te cele demokracji, jakich zabezpieczeniu i osiągnieciu służyła ustawa lustracyjna”.
To wyborcy – jak zaznaczył – zdecydują o tym, czy skarżący zostanie wybrany do struktur samorządu terytorialnego. „Z punktu
widzenia ugruntowanych już wyborczych mechanizmów demokratycznych – nie istnieje żadna uzasadniona potrzeba blokowania a priori (…) [skarżącemu] uprawnień wynikających z prawa wybieralności”.
Postanowieniem z 23 października 2014 r. (doręczonym pełnomocnikowi 3 listopada 2014 r.) Trybunał odmówił nadania skardze
dalszego biegu, stwierdziwszy, że skarżący nie wskazał, w jaki sposób art. 21a ust.