Postanowienie TK z dnia 04 grudnia 2015, sygn. Ts 268/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 lipca 2015 r. (data nadania) S.K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 65 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.) z art. 20, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 68 Konstytucji.

Postanowieniem z 4 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, stwierdziwszy, że została ona złożona po upływie trzymiesięcznego terminu zastrzeżonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Jak podkreślił, przekroczenie terminu do wniesienia skargi spowodowane było tym, że jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy o TK skarżący wskazał wyrok Sądu Najwyższego z lutego 2015 r. zamiast wyroku Sadu Apelacyjnego w B. (dalej: Sąd Apelacyjny w B.) z grudnia 2013 r., doręczonego mu 23 stycznia 2014 r. Jednocześnie Trybunał uznał, że skarżący nie wykazał naruszenia swoich konstytucyjnych praw. Trybunał ustalił również, że skarga nie zawierała uzasadnienia związku między sprawą skarżącego, zakwestionowanym w skardze przepisem kodeksu cywilnego a przywołanymi przez skarżącego konstytucyjnymi wzorcami kontroli. Jako bezpodstawny Trybunał ocenił przy tym zarzut naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do ochrony zdrowia, skoro orzeczenia wydane w jego sprawie dotyczyły jego (solidarnej) odpowiedzialności za nienależyte wykonanie umowy. Trybunał zaznaczył też, że sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia jego prawa własności był postawiony przeciwko aktowi stosowania prawa, co uniemożliwiało jego uwzględnienie w postępowaniu skargowym.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podnosi, że „wymóg wyczerpania drogi prawnej wynika z zasady subsydiarności skargi konstytucyjnej. Dodatkowo zasada ta ma charakter konstytucyjny i wynika z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl