Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 lutego 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 269/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 sierpnia 2015 r. M.L. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności art. 4 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1382; dalej: ustawa nowelizująca) z art. 20, art. 22, art. 31
ust. 3, art. 64 ust. 2, art. 76 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że nieprzedłużenie kierowanej przez niego spółce okresu dzierżawy nieruchomości przez Agencję Nieruchomości
Rolnych było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego oraz interesem spółki. Podkreślił, że od wielu lat prowadzi działalność
gospodarczą w Polsce, opierając się na założeniu, że wolność działalności gospodarczej powinna przejawiać się w pewności obrotu
gospodarczego, w tym poszanowaniu i trwałości umów. Jego zdaniem wprowadzenie zakwestionowanego przepisu nałożyło na Agencję
Nieruchomości Rolnych obowiązek dokonania sprzecznych z prawem zmian warunków wcześniej zawartych umów dzierżawy, a tym samym
pozbawiło skarżącego jego praw nabytych wynikających z tych umów.
Postanowieniem z 3 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W pierwszej
kolejności Trybunał zwrócił uwagę na to, że zarzucane przez skarżącego naruszenie konstytucyjnych wolności i praw nie ma (w
stosunku do niego) charakteru osobistego i bezpośredniego. Skarżący wniósł bowiem skargę w związku ze sprawą dotyczącą umów,
których stroną jest nie on, lecz spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której jest on jednym ze wspólników oraz prezesem
zarządu. Spółka ta jest odrębnym podmiotem prawa, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej może powoływać się
na swoje konstytucyjne wolności i prawa. Niedopuszczalne jest natomiast wniesienie przez skarżącego skargi konstytucyjnej
mającej na celu ochronę wolności lub praw innego podmiotu, nawet jeśli w dalszej perspektywie naruszenia praw tego podmiotu
może mieć pośredni wpływ na sytuację prawną skarżącego. Następnie Trybunał wskazał, że skarżący nie przedstawił ostatecznego